ต้องชีวิต! บัตรคนจนไม่เคยมี สิทธิ์ชิม ช้อปใช้ไม่เคยได้ เข็นไอติมขาย ประทังชีวิต

โดยย้อนกลับไปในสมัยก่อนเวลาชายไทย ในสมัยโบราณออกไปสู้รบปกป้องเมืองเขาก็มีความเชื่อที่ว่าหากขอเศษผ้าถุงแม่ขอชานหมากของพ่อ 2 สิ่งนี้จะเป็นสิ่งที่สามารถคุ้มครองภัยและเพื่อเป็นเครื่องรางชั้นเยี่ยม เพราะเป็นสิ่งที่เป็นตัวแทนของความรักอันบนสุดของพ่อแม่ที่ทำให้ลูกนั้นสามารถระลึกคิดถึงแห่งคุณงามความดีและความกตัญญูได้ด้วยตัวเอง เมื่อคุณธรรมเกิดการต่อคุณธรรมมาบรรจบกัน สิ่งเหล่านี้ก็จะกลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปโดยปริยายโดยที่คุณไม่จำเป็นจะต้องปลุกเสกแต่อย่างใดยกตัวอย่าเช่น

ทหารนายหนึ่งที่เคยอยู่ในสมรภูมิรบและด้วยเขาที่กลัวข้าศึกจนหาที่พึ่งไม่ได้ ด้วยความกลัวสุดขีดเขาก็คว้าอะไรบางอย่างมานึกว่าเป็นของดีโดยสิ่งที่นั้นเขาไม่รู้เลยว่านั่นคือเขียดแล้วตัดสินใจเอาเข้ายัดปากของตัวเอง

โดยเขียดนั้นยังไม่ตายมันก็ดิ้นอยู่ในปากทหารของคนนั้นก็เลยเข้าใจว่าของดีที่ตัวเองโอมอยู่นั้นแสดงอินทฤทธิ์ ก็เลยมีกำลังใจต่อสู้กับข้าศึกยังไม่กลัวตายจนสุดท้ายข้าศึกแผ่นนี้นึกขึ้นได้ก็ขายของดีของตัวเองพบว่านั่นคือเขียนตัวเล็กๆ เห็นไหมว่าความเชื่อนี้ถือเป็นคุณสมบัติถ้าเราขาดความเชื่อความศรัทธาอะไรก็จะทำให้ไม่มีความสำเร็จ

และแน่นอนการขอเศษผ้าถุงแม่นั้นก็สามารถสร้างความเชื่อความศรัทธาและสามารถสร้างปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้เสมอดังเรื่องราวของครูศิริพงศ์ คุรุพันธกิจ ที่เคยเล่าเรื่องราวของตัวเองเมื่อปี 2553 ว่า

คนเรานั้นพร่ำสอนลูกตัวเองอยู่เสมอว่าให้ทำกตัญญูกตเวทีแก่พระในบ้านให้มากๆเตือนให้ลูกทุกคนแสวงหาความดีต่อพระในบ้าน พระในบ้านคือสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดสูงค่าที่สุดมีพรอันเป็นมงคลและนำความสำเร็จสมปรารถนาลูกๆทุกคนโดยไม่ได้หวังลาภสักการะสินจ้างรางวัลบุคคลจากการบูชาของลูกเลย เพราะใจพ่อและใจแม่มีแต่ความหวังดีที่หวังจะให้ลูกมีความสุขและมีความสำเร็จในการดำเนินชีวิต ซึ่งถ้าหากถ้าไม่เอาตัวอย่างของผู้ที่เป็นผู้ที่บูชาพ่อแม่และประสบความสำเร็จรุ่งเรืองที่มาจากแดนไกลและมีคนคอยต้อนรับอย่างอบอุ่นเสมอมีการพบสังคมที่ดีและได้รับความช่วยเหลืออยู่เสมอ

และนี่ก็เป็นเรื่องราวของหนุ่มที่เรียนจบชั้นปริญญาตรีเอกบรรณารักษ์ที่เป็นคนอัธยาศัยดีเป็นที่รักของทุกคนและสามารถประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานจนสามารถเลือกใช้เป็นหัวหน้า ของปลัดกระทรวง และยังมีนิสัยเป็นคนขยันวันหยุดก็ชอบไปเปิดท้ายขายของทำงานไม่เคยหยุดขนขวายหารายได้ตลอดและด้วยความที่ชอบค้าขายบวกกับมีคนมาติดต่อให้เป็นผู้จัดการร้านที่อาหารไทยที่ต่างประเทศ จึงทำให้ชายหนุ่มคนนี้ตัดสินใจลาออกจากราชการในทันที

โดยก่อนเดินทาง เขาได้เข้าไปหาแม่ ขอให้แม่ป่วยพรเขาให้ประสบพบแต่ความสำเร็จพร้อมขอเอาชายผ้าถุงแม่ไปเป็นวัตถุมงคลที่ระลึกจากนั้นเขาก็ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการร้านอาหารได้เพียงแค่ปีเศษก็มีคนมาเสนอขายกิจการซึ่งเขาก็ตกลงและวางแผนจัดการร้านของตัวเองทุกอย่างรวมถึงอบรมกิริยามารยาทของพนักงานต้อนรับในร้านด้วยตัวเองจนทำให้เขาสามารถประสบความสำเร็จได้ใช้เวลาเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้นอีกทั้งยังส่งเงินมาให้แม่ใช้นะปลูกบ้านหลังใหม่ให้แม่ที่เมืองไทยและยังสร้างบ้านอาศัยอยู่ที่อเมริกาอีกด้วย

โดยปัจจุบันภรรยาที่เมืองไทยเสียชีวิตด้วยโรคร้ายจึงทำให้เขามีภรรยาใหม่ที่ต่างแดนอาชีพภรรยาก็มั่นคงอีกทั้งยังได้รับสิทธิ์เป็นคนอเมริกันอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องจ้างใครมารับรองไม่ต้องอยู่อย่างหลบหลีกอีกทั้งจะทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ และแม่ที่เมืองไทยก็มีความสุขเป็นอย่างมากโดยชายคนนี้ทุกครั้งที่เขาทำกุศลอันใดก็จะนึกถึงพ่อแม่ก่อนอยู่เสมอและคอยดูแลท่านส่งเงินให้ท่านไม่ขาดโดยแม่นั้นรับเงินจากลูกมาก็ไม่ค่อยได้ใช้อะไรเอาเงินที่ลูกให้ไปสร้างบุญสร้างกุศลในทุกๆ วันและขอพระขอพรให้ลูกเจริญรุ่งเรืองและประสบความสำเร็จเป็นที่เมตตาของทุกคนเป็นที่รักใคร่ของทุกคน